Αναπνέοντας προς το μέλλον

Written by on 12/05/2017

Πριν από καιρό έβαζα μέσα στο μυαλό μου , με τον ίδιο τρόπο που έβαζα μέσα στο στόμα μου, βρωμιές… γαριδάκια, φτινομπέργκερ, και ζαχαρωτά σε υγρή και μη μορφή. Έλεγα στον εαυτό μου ότι πρέπει να είμαι δίκαιος, να τιμωρώ τους γύρω μου για τις αδικίες που έπρατταν και προς εμένα και προς τους δικούς μου. Όσοι με ξέρουν με θυμούνται με το δάχτυλο να δείχνει το στραβό, με θυμούνται στραβόξυλο. Αλλά έμαθα να συγχωρώ, έμαθα ότι ακόμα και να φταίει άλλος, υπεύθυνος για εμένα είμαι μόνο εγώ. Έμαθα ότι όσο και να τιμωρηθεί ο άλλος, δεν θα με υπακούσει… Και επειδή είμαι πιο στραβόξυλο από αυτόν, αλλά Και επειδή ο κόσμος δεν υπακούει κάποιον που δεν είναι ισορροπημένος…

 

Αυτό λοιπόν είναι από τα πράγματα που κατάλαβα πρώτα, ο κόσμος δεν ακούει (και δεν υπακούει) κάποιον δίκαιο που δεν είναι ισορροπημένος. Οπότε «ισορρόπησα», έγινα και σωστός. Δεν έκανα λάθη, και όταν τα έκανα, επανόρθωνα. Και τότε περίμενα να με υπακούσουν…. Αλλά τίποτα! Μα καλέ μου μα χρυσέ μου, τίποτα! Και κατάλαβα ότι για να σε υπακούσει ο άλλος πρέπει να σε συμπαθεί. Και έτσι αποφάσισα να γίνω και καλός με όλους. Και έκανα χατίρια, και προσέφερα βοήθεια (ακόμα και αν ο άλλος δεν την ήθελε) και βοηθούσα και άλλους να κάνουν καλό.

 

Τίποτα!!!

 

Κανένας δεν με υπάκουσε, κι ας ήμουν και δίκαιος και σωστός και καλός! Τίποτα σου λέω νάντα νιέντε νιτσεβό! Και τότε γύρισα να είδα τον εαυτό μου, και τον είδα δυστυχισμένο, ανάποδο, από έξω καλό και από μέσα δύστροπο. Κακοποιούσα τον εαυτό μου για να είμαι καλός, σωστός και δίκαιος. Οπότε αποφάσισα να τα φέρω όλα τούμπα. Κατάλαβα ότι πολύς κόσμος είναι «καλός, σωστός και δίκαιος», και πως δεν το απολαμβάνουν. Συνειδητοποίησα ότι μπορώ να είμαι καλός και σωστός και δίκαιος ακόμα και όταν δεν πασχίζω για αυτό…. Οπότε αποφάσισα, να διαλέξω τις αρχές που θα με κάνουν ευτυχισμένο. Μεγάλη αλλαγή. Αποφάσισα να γίνω όμορφος και γαλήνιος, να ζω με άνεση, να δουλεύω εύκολα και γενικά να απελευθερωθώ από όλα αυτά που μου είχα φορτώσει.

Πήρα πολύ μεγάλη βοήθεια από τον αδελφό μου, τον Αργύρη και την Expansion Method, πήγα σε 2 ψυχολόγους, η μία με ομοιοπαθητική και η άλλη με διαλεκτική προσέγγιση, και σταμάτησα να επιβάλλομαι στον εαυτό μου. Σταμάτησα να με υπακούω. Τότε άκουσα μια ιδέα, που την πίστευαν ταυτόχρονα πολλοί γύρω μου, ότι η πειθαρχεία δεν είναι υπακοή. Είναι η διαδικασία να πεισθείς για τις αρχές που επιλέγεις.

 

Πειθ – αρχεία

 

Δεν μπορούσα να χωνέψω το πόσο χαρούμενο με έκανε η ιδέα να επιλέξω αρχές και να δω αν μου κάνουν, να πεισθώ πριν τις υπακούσω. Και η ελευθερία ήταν η πρώτη που υιοθέτησα. Ίσως επειδή η ιδέα της ανταλλαγής της υπακοής με την πειθα-αρχεία με απελευθέρωνε. Η δεύτερη ήταν η αλληλεγγύη. Όχι η καλοσύνη «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» αλλά η συνειδητή βοήθεια σε όποιους το ζητούν και το εκτιμούν. Με αντάλλαγμα τουλάχιστον το χαμόγελο και την εκτίμηση, ίσως και την ανταπόδοση. Και δεν φαντάζεσαι πόσο καλά δένει η καλοσύνη με την αλληλεγγύη! Είσαι καλός, το ξέρεις, το ξέρουν και οι άλλοι, δεν επιβάλλεσαι….

 

Καταλαβαίνεις –αν μπεις για λίγο στην θέση μου- ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι πολύ πιο ανθρώπινος. Και τον προτείνω. Διάλεξε τις αρχές σου, φιλτράρισέ τις και υιοθέτησε όσες θέλεις  πραγματικά! Όσες θα υπακούς μόνο για όσο καιρό είσαι πεισμένος για τις αρχές αυτές!

 

Και εδώ με βρίσκεις σήμερα, 20 Μαΐου 2015. Ισορροπημένος, ευχαριστημένος με τον εαυτό μου 40 χρόνων μαντράχαλο να ζω μια νέα ζωή. Διάλεξα σαν βασικό μου επάγγελμα το coaching γιατί αυτό εκφράζει το ποιος είμαι, διάλεξα να είμαι γλυκός με τους γύρω μου γιατί αυτό μου φέρνει χαμόγελο και τέλος διάλεξα να βγάλω από μέσα μου κάθε λεπτομέρεια που δεν με βοηθά.

 

Παραλληλίζω λοιπόν το σώμα μου με το πνεύμα μου. Όλη αυτή η διαδικασία που περιγράφω είναι για εμένα το τρόπος που τρεφόταν το πνεύμα μου (πνεύμα ως σκέψη και συναίσθημα). Άλλαξα την διατροφή μου και μετά από 8 χρόνια (τόσο μου πήρε) επιτέλους καθάρισε μέχρι και το έντερό μου. Και είδα ότι τώρα μπορώ και αναπνέω.

 

Και φτάσαμε στο θέμα μας! Η αναπνοή του πνεύματός μου. Και βλέπω ότι δεν αναπνέω καλά. Βλέπω ότι όταν δεν είμαι λερωμένος μέσα στο πεπτικό μου, τότε «το μόνο που μένει» είναι το αναπνευστικό μου! Οπότε τι κάνω;

 

Με κάθε εισπνοή δέχομαι νέες ιδέες και απόψεις, και με κάθε εκπνοή αποβάλλω πράγματα που με έχουν λερώσει ή δυνητικά μπορούν να με λερώσουν. Εισπνέω χαμόγελα, αποφασισμένη εργατικότητα, άνετη ζωή, επιστημονική γνώση και ανθρωπισμό, και εκπνέω αντίστοιχα μουντρουχιά, σκληρή δουλειά, στρες και τυφλή πίστη σε πράγματα που ξέρω ότι μάλλον δεν ισχύουν.

 



Δοκίμασέ το και εσύ, το προτείνω


Εισπνοή - Εκπνοή


Επικοινώνησε μαζί μου για να στηριχθείς σε αυτό τον δρόμο!



Comments

Ρώτα τον Coach σου:



Please visit Appearance->Widgets to add your widgets here